اقامت و مجوز کار

پرسش‌های متداول

در یک وضعیت مشخص کدام مجوز لازم است؟

این نخستین پرسشی است که باید حل شود. قانون شماره 6458 چند نوع متمایز اجازه اقامت پیش‌بینی کرده که هر یک با شرایط و مدت خاص خود سنجیده می‌شود، در حالی که اشتغال جداگانه تابع قانون شماره 6735 است. درخواستی که ذیل نوع نادرست ثبت شود با شرایطی سنجیده می‌شود که امکان برآورده کردنشان را نداشته است؛ بنابراین تعیین نوع درست بخشی از کار است، نه یک تشریفات.

پس از رد یا لغو، با چه سرعتی باید اقدام کرد؟

با سرعت. بر پایه ماده 21 قانون شماره 6735، اعتراض به تصمیمات وزارت باید ظرف سی روز از ابلاغ انجام شود و مراجعه به دادگاه‌های اداری تنها در صورت رد آن اعتراض ممکن است. چون مهلت از ابلاغ آغاز می‌شود نه از لحظه اطلاع یافتن، پنجره عملی اغلب کوتاه‌تر از آن است که به نظر می‌رسد.

کارفرما چه مسئولیتی بر عهده دارد؟

تعهداتی که مستقل از وضعیت خودِ کارمند جاری‌اند. ماده 22 قانون شماره 6735 اطلاع‌رسانی به وزارت را ظرف پانزده روز از آغاز و پایان کار و نیز اوضاعی که موجب لغو می‌شود الزامی کرده و خودِ اطلاع‌ندادن مشمول جریمه اداری است. ماده 23 جریمه‌ای جداگانه پیش‌بینی کرده که برای هر خارجی جداگانه محاسبه می‌شود، در صورتی که شخصی بدون مجوز به کار گرفته شود.

آیا کارمند خارجی افزون بر مجوز کار به اجازه اقامت هم نیاز دارد؟

به‌عنوان قاعده، خیر — ماده 12 قانون شماره 6735 مقرر می‌دارد که مجوز کار یا معافیت از آن، بر پایه ماده 27 قانون شماره 6458، جای اجازه اقامت را می‌گیرد. معنای عملی این جایگزینی ارزش برنامه‌ریزی پیشاپیش را دارد، زیرا وضعیت اقامت تا زمانی که مجوز کار برقرار است به آن گره خورده است.